ساعت 04:10 : ترقوه‌هایم را با شست و سبابه بسیار قوی دست راستم از بدن نیمه هشیارم خارج کردم. پزشک مقیم کوچه ما اعتقاد دارد که همه ترقوه‌های من (دست راستی, دست چپی و اون آخری که همیشه منتظر بودم از یه جایی غافلگیرم کنه) موجوداتی هستند که به هیچ تکیه‌گاه جادویی یا معمولی دیگری وصل نیستند...

ساعت 09:05 : مثل ودکاخورهای ناشتای میدان سرخ به سمت بخش مصر دویدم و شست و سبابه بسیار قوی دست راستم را وارد شیشه‌های بسیار ضخیم محافظ مومیایی زیبای مصری کردم. هیچوقت فکر نمی‌کردم که آدمی معمولی و غیراخلاق‌گرا بتواند از این کارهای نعوذباللهی بکند و ترقوه را جای بهتری بکارد! به هر حال 17 جفت دنده همیشه بهتر از 16 جفت بوده... دنیای سرمایه‌داری همینه دیگه. حتماً به همین دلیله که ماشینای 16 و 24 سوپاپ ساخته میشن...

ساعت 10:40 : دائماً در حال دستمالی کردن حفره‌های خالی ترقوه‌هایم هستم. مثل وقتی که یکی از دندانپزشک‌های مادرقحبه پایتخت اون دندون آخریه که دوستش داشتم روکشید و انداخت جلوی سگهای خالدار مطب... البته از این خیلی ناراحت نشدم. از اینکه سگها زوزه‌کشان رفتن سراغ اتاق بغلی که ازش بوی روده می‌اومد, جیگرم آتیش گرفت... آخه جیگر من خیلی سریع آتیش می‌گیره ودرست به همین دلیل من به صورت پاره‌وقت تو نزدیک‌ترین ایستگاه آتیش‌نشانی پایتخت کار می‌کنم. کار که نمیشه بهش گفت... مواظب کپسولها هستم که یه موقع تاریخ مصرفشون نگذره و جیگرم آتیش بگیره و اطفاء حریق ناممکن بشه...

ساعت 11:11:11 : موسیقی عجیبی تو موزه داره پخش میشه. خواننده‌هه با زبون خیلی ساده و همه‌فهمی داره آهنگ "ترقوه من غصه نخور, من تو رو دوس دارم" رو ضجه میزنه... جالب اینه که سگها وارد حریم مطهر اتاق عمل شدن و آقای دکتر رو متقاعد کردن که 2 متر بیشتر از روده‌های آقای معلم رو ببره. بیچاره آقای معلم... ممکنه تا آخر عمر شریفش نتونه کلمه "فانوس" رو ادا کنه... آخه تلفظ فانوس خیلی مهمه. خیلی مهم‌تر از فهمیدن راز مومیایی‌ها... حتی مهم‌تر از دونستن قدمت داستان‌های عاشقانه دره پادشاهان...

به نظرم صدای موسیقی خیلی بلند شده. نمی‌دونم چرا دولت غذاخوردن تو موزه‌ها رو ممنوع نمی‌کنه. حتی سیگار کشیدن ممنوعه ها! ولی خوردن آزاده... به نظرم سگها بدجوری نیگام می‌کنن... فکر کنم که تا حالا دیگه به این نتیجه رسیده باشن که دیگه کارم تمومه... یکی‌شون نگاه‌های نافذ و صریحی داره و سرش مثل جغجغه ساعت با ریتم عذاب‌آوری به چپ و راست حرکت می‌کنه...

ساعت 15:30 : من پنج دقیقه قبل به طور کامل خورده شدم. چه فرقی می‌کنه که با ترقوه یا بدون ترقوه؟! وقتی با آقایان سگ اختلاط کنی و اینقدر بی‌شعور باشی که تنها همنشین اونها باشی و سگها دیگه گزینه دیگه‌یی نداشته باشن, در واقع رفتی تو دسته احمق‌ها و حتی اون یه جفت سگ خالدار شکاری احمق که از توی نقاشی های کلاسیک سالن انگلستان بیرون اومدن هم می‌تونن بخورنت! به هرحال و در نهایت تواضع باید به اطلاعتون برسونم که من در حال هضم شدنم و صدای موسیقی رو از ورای پوست لطیف سگ خالدار بی‌شرف انگلیسی می‌شنوم. قطعه غیراخلاقی و تحسین شده "هر چیز سفتی که ترقوه نیست دلبندم" با اکوی زیاد و بگی نگی کمی مغشوش و درهم برهم به گوش می‌رسه. فکر می‌کنم که با صدای دندون قروچه آقای سگ مخلوط شده و فیوژن مخدری رو به وجود آورده... به هر حال من در حال ذوب هستم...

ساعت 18:00 : سگ میزبان من با چالاکی عجیبی به داخل تابلوی مربوطه خزید.دوبعدی شدن خیلی غم‌انگیزه... حتی از خورده شدن هم سخت‌تره. تصور کنید که حجمتون رو از دست بدید... با شما هستم آقای محترم! بله... بله, خود شما! حاضرید حجمتون رو صفر کنید و در عوض سطحتون بی‌نهایت بشه؟! بالاخره تقسیم شدن بر صفر یه جایی باید به درد بخوره دیگه. وگرنه که سگ همه جا رو ورمی‌داره... اگه دوست خوب و رازداری هستید, باید بگم که دوست عزیز: روده سگ, تنگ ترین جسم دوبعدی دنیاست!

ساعت 23:15 : من همین الان از تنگ‌ترین مقعد خالدارترین سگ شکاری کهکشان راه شیری مجدداً متولد شدم. فکر کنم خیلی طول بکشه که بتونم خودمو جمع و جور کنم. مطلع هستید که من بچه زرافه نیستم و مدتی طول می‌کشه که بتونم از حالت خمیری بین جامد و مایع به حالت پایداری برسم.

ساعت 02:12 : نور قرمز و تندی چشمامو زد و من با سرعت نور قدرت نطق پیدا کردم. الان می‌تونم با یه کپسول آتش‌نشانی بشریت رو نجات بدم. در کنارش قابلیت حذف ژنتیکی همه ترقوه‌های کیهان رو هم دارم. می‌تونم همه قفسه‌های مگامال های جهان رو پر کنم از جنس‌هایی که قیمت‌هاشون به 99 سنت ختم میشه... می‌تونم یه ساز بدصدا بردارم و بیفتم تو کوچه‌های تنگ با بالکن‌های کوچولو و گلدار و آهنگهای عاشقانه‌ای که به پیانوی پلنگ صورتی ختم میشن بخونم... می‌تونم سگ خالدار بشم... می‌تونم جراح شاگرد اولی بشم که اتفاقاً سهامدار بیمارستان و دریافت‌کننده مدال افتخار هم هست ولی یه سگ خالدار ریقو میتونه دستشو بگیره و روده اضافی ببره... می‌تونم تقسیم بر صفر بشم. تقسیم بر مقعد یه سگ خالدار بی‌تربیت که به تابلوی "ریدن سگ در موزه ممنوع" هیچ توجهی نداره... می‌تونم در آن واحد سه‌بعدی و دوبعدی باشم... می‌تونم چهارنعل برم توی دره پادشاهان و غبار نفرتی‌تی رو ببینم که هنوز وقت طلوع روی سواحل حاصلخیز و بارور نیل مکرر می‌رقصه و می‌رقصه و می‌رقصه...

ساعت 04:10 : ترقوه‌هایم را با شست و سبابه بسیار قوی دست راستم از بدن نیمه هشیارم خارج کردم...